As aldeas do esquecemento na Costa da Morte. Cap.3. O Lugar de Xurarantes, Moraime (Muxía)

Aquela mañá a repentina chegada de choivas e ventos do atlántico, enervaban a plácida paisaxe dun outono tan seco como impropio. En Muxía a mar, magnífica, rememoraba a icónica estampa dunha Costa da Morte cargada de romanticismo, beldade salvaxe que pouco entende de sutilezas. Liberarse do seu feitizo suporía un esforzo de vontade, so posible dende a nosa teima por descubrir aqueles espazos menos afamados, onde o rural tradicional aínda representa parte dunha cultura senlleira, día a día menoscabada, reducida e acotío reinterpretada baixo influxos do soberbio e do foráneo.1

2

Visita obrigada a San Xulián de Moraime

Non percorreramos apenas un quilómetro dende a parada obrigada a San Xulián de Moraime cando un conxunto de casas espalladas no baixo do val chamou a nosa atención, a vizosidade das terras de labor e o verdor das praderías da contorna poderían argumentar por se mesmas  a localización no lugar do mosteiro de maior influencia de toda a rexión e posible residencia  real nos tempos da nenez de Alfonso VII, malia a todo, a día de hoxe a capacidade sementeira xa non mide o interese dos sitios e os monumentos obsérvanse como elementos illados de contexto e paisaxe.

IMG_29494

Na aldea do val, ven sendo hora de xantar e a choiva obriga a refuxiarse nas casas, aínda así a excéntrica escena deses recen chegados correndo tras as pitas molladas e fotografando ás vacas como musas prodixiosas esperta a curiosidade da escasa veciñanza. Asomados polo poxigo daquelas portas que tanto expresan: casa con xente, casa sen xente, confianza ou reserva, dannos permiso para continuar tomando notas sobre as súas casas e hórreos con máis estupor que fachenda.

– Teñen motivos para presumir de aldea – comentamos cun dos homes – como é que lle chaman ó lugar?

– Xurarantes- repetimos con el ata tres veces. Como pode ser que con esta sonoridade tan fermosa, esquecéranlle de colocar o nome na entrada?. Será que existen esquecementos moi significativos.

IMG_298967

O noso gusto pola aldea provoca a simpatía do veciño, que nos fala sobre o abandono da labranza e a escasa afluencia de visitas, isto nos sorprende especialmente ao observar a vieira que marca o percorrido que enlaza Compostela coa que lle din a auténtica meta espiritual do Camiño, maquinalmente o home nos explica o tránsito das 8 da mañá dos que se dirixen a Fisterra e aí polas 12 os que corren cara Muxía. Semella que as presas non son amigas de moita parola. Máis abaixo andan a restaurar algunha casa, curiosamente esquecéronse de colocar unha porta de dúas follas e arrombar o poxigo.

891011

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s